Sa nakalipas na dekada, nakita ng mga bansa sa Timog-silangang Asya ang pagdami ng mga Western expat na dumarating na may ambisyoso ngunit panandaliang layunin. Nag-alok ang mga multinasyonal na korporasyon sa mga expat ng masaganang package na may kaakit-akit na kompensasyon at mga opsyon sa pabahay. Handang-handa ang mga expat na ito na pumunta at magtrabaho sa Asya para sa karanasan at para sa kompensasyon. Gayunpaman, nagbabago na ngayon ang takbo.
Sa nakalipas na ilang taon, nagbago ang takbo ng pagkuha ng tauhan sa Tsina: mula sa pagkuha ng mga talento mula sa ibang bansa, patungo sa pagkuha ng lokal. Totoong may ilang kumpanyang pumapabor pa rin sa mga dayuhang talento dahil sa kanilang karanasan, ngunit mas gusto na nilang kumuha ngayon ng mga expat na nanirahan na sa bansa nang hindi bababa sa limang taon.
Kita rin ang ganitong gawi sa Singapore, kung saan tumatanggap na ang mga expat ng lokal na pay package sa halip na espesyal na expat package. Nagsimula ito noong 2009, nang ipakita ng isang survey sa 200 kumpanya na 21% na ng expat workforce ang tumatanggap ng lokal na sahod, na may mga benepisyo gaya ng bahagyang allowance para sa pabahay.
Sa pagkakaroon ng mga center sa Singapore, Tsina, at Jakarta, nasaksihan ng CEO SUITE ang pag-unlad ng mga lungsod na ito sa mga nakaraang taon at mas pinili na ang pagkuha ng mga lokal na talento. Sa Jakarta, ipinag-utos ng Manpower Ministry na dapat sundin ng mga kumpanya ang ratio na 10:1 na pumapabor sa mga lokal na empleyado kaysa sa mga expatriate. Nagresulta ito sa pagbaba ng bilang ng mga dayuhang empleyado sa Jakarta—mula 68,957 noong 2013 hanggang 64,604 noong 2014. Sa katunayan, kinakailangan na ngayon ng mga expat sa Indonesia na matuto ng Bahasa bago makakuha ng kanilang working permit.
Lahat ng ito ay nagresulta sa mas maliit na agwat ng sahod sa pagitan ng mga lokal at expat. Bilang resulta, hindi na pangunahing nakasalalay ang mga compensation package sa kung saang bansa nagmula ang mga kandidato, kundi sa kabuuang supply at demand ng talento. Kaya naman, sa lumalawak na pagkakaiba-iba ng talent pool sa Asya, kinakailangan ng parehong lokal at dayuhang manggagawa na itampok ang kanilang natatanging katangian, kasama ang lokal at pandaigdigang kaalaman. Sa ganitong paraan, makukuha nila ang atensyon ng mga negosyo sa Asya at makaliligtas din sa kompetisyon.
