Ang boss na naglilingkod sa mga boss

Mapag-utos! Ganyan inilarawan ni Eun-Mee Kim, president director ng CEO SUITE, ang kanyang sarili mula pa noong bata pa siya. Paano nga ba siya magiging iba? Ang dahilan, ayon sa kanya, ay isinilang at pinalaki siya ng mga napakahigpit na magulang na humikayat sa kanyang laging maging boss saanman siya naroroon.

“Kahit noong nasa kindergarten pa ako, hangad ko nang maging boss,” sabi ni Mee Kim. Habang lumalaki siya, sa bawat antas ng paaralan at sa bawat organisasyon, laging nasa tuktok ng hagdan si Kim.

Sa bawat trabaho niya, umabot si Kim sa posisyong manager man lamang. Nahawakan niya ang posisyong ito sa ilang bansa: Australia, Tailandya at Indonesia.

Labingwalong taon na ang nakararaan, sumali siya sa tagapagbigay ng office space na Servcorp sa Australia. Pagkaraan ng pitong taon (1997), nagpasya siyang magbukas ng sarili niyang instant office sa Jakarta sa ilalim ng pangalang CEO SUITE.

Noong panahong iyon, walang tagapagbigay ng office space sa Indonesia. Mga hotel lamang marahil ang nagbibigay ng pansamantalang office space. Habang nagtatrabaho sa Servcorp, napagtanto ni Kim na hindi lahat ng kumpanya ay nangangailangan ng permanenteng lugar kundi maaaring gumamit na lamang ng virtual office space.

Kaya sinimulan niya ang negosyong ito sa paggamit ng bagong konseptong ito, kasama ang buong serbisyo mula sa mga receptionist hanggang sa marketing. “Kung maaari, hindi na dapat abalahin ang aking mga kliyente ng mga usaping administratibo o ng pagkuha ng empleyado o maging ng paghahanap ng mamimili,” sabi niya, bilang promosyon.

Sa sumunod na pag-unlad nito, ipinakilala ng CEO SUITE sa mga kliyente ang konseptong “bayaran lamang ang ginagamit mo.” “Kung isang oras mo lamang ginamit ang mga pasilidad, aba, bayaran mo lamang ang isang oras na iyon,” sabi niya. Tinawag pa nga niya ang kanyang negosyo na office and service outsourcing.

“Ngayon ang panahon ng outsourcing,” sabi niya. “Bawat kumpanyang nagnanais umunlad sa panahong ito ay kailangang baguhin ang pamamahala nito. Kung nais nilang umunlad nang mas mabilis kaysa sa ibang kumpanya, kailangang gawing kasimpayat hangga’t maaari ang kanilang pamamahala.”

Sa 2008, handa na si Kim na maglunsad ng bagong konsepto sa kanyang negosyong office and service outsourcing. Ito ay pinaghalong paglilibang at negosyo. “Maaari kang makipagnegosyo habang nagka-karaoke ka rin,” sabi niya.

Kontento na ba siya sa pagkamit ng pangarap niyang maging boss, at kasingganda ba ito ng pinangarap niya noong kabataan niya? “Higit pa sa hinangad ko ang aking nakamit,” sabi niya.

Gayunman, tapat niyang sinabi na mula nang simulan niya ang kanyang karera sa negosyong ito ng pagbibigay ng office o office and service outsourcing, lalo na mula nang itatag niya ang CEO SUITE, dumaan siya sa pagbabago ng paradigma tungkol sa konsepto ng pagiging boss.

“Mula pagkabata, inakala kong ang boss ay laging pinagsisilbihan lamang ng mga empleyado, iginagalang ng mga tao, at laging nag-uutos sa pamamagitan lamang ng pagturo ng daliri,” sabi niya.

Gayunman, bilang boss ng CEO SUITE, natuklasan ni Mee-Kim, na isinilang sa Seoul, Timog Korea, na siya ang naglilingkod sa kanyang mga kliyente bilang mga boss. Salungat ito sa konsepto ng boss na kinimkim niya mula pagkabata. “Dumaan ako sa pagbabago ng pananaw,” sabi niya.

“Kailangan ko talagang supilin ang aking ego bilang boss upang maibigay ang pinakamahusay na serbisyo sa mga boss na ito at matiyak ang katapatan ng mga customer,” sabi ni Kim.

Maihahalintulad ang bagong paradigmang ito sa paborito niyang isport, ang golf, sabi ni Kim. Sa golf, aniya, hindi ibang tao ang ating mga kalaban. “Ang pagkapanalo o pagkatalo natin ay itinatakda ng handicap, na laging walang hangganan, dahil maaari itong maging zero o kahit minus o kapareho pa ng handicap ni Tiger Woods,” sabi niya. Kaya, dagdag niya, hindi ibang tao ang ating kaaway kundi ang sarili nating ego.

Namumukod-tangi ang pagganap ni Kim sa kanyang karera dahil patuloy na umuunlad ang CEO SUITE. Sa ngayon, nagpapatakbo ang CEO SUITE ng 10 center sa ilang malalaking lungsod sa Asya. May tatlong sangay sa Jakarta (ang pinakabago ay binuksan sa One Pacific Place noong Disyembre 2007), dalawang sangay sa Shanghai (Tsina), at tig-iisang sangay sa Beijing, Kuala Lumpur, Maynila, Bangkok at Singapore.

Ang mga tagumpay na ito ay dahil sa kanyang matibay na determinasyon at dedikasyon, gayundin sa kanyang natatanging kakayahan bilang boss. Makikita ito sa katotohanang hindi pa siya kailanman nagsabi ng “Hindi” sa anumang hamong dumating sa kanya. Gagawin niya ang lahat upang maabot ang itinakda niya at ng kanyang working team bilang target.

Itinatag ang CEO SUITE noong 1997 sa Jakarta. Nang taong iyon, dumaranas ang Indonesia ng isang nakapipinsalang krisis sa ekonomiya. Gayunman, nalampasan ito ng CEO SUITE at nagpatuloy pa sa pagbubukas ng mga sangay sa ibang bansa. “Ang kumpanyang ito lamang ang nagbukas ng sangay sa labas ng Indonesia sa panahong hinihigpitan ng ibang kumpanya ang kanilang badyet o

Si Kim, na mahilig magbasa ng mga aklat na pangganyak, ay nagsabing malaki ang impluwensya sa kanya ng mga aklat ni Peter Drucker, lalo na ang Drucker Essentials. May hawak na master’s degree sa commerce mula sa University of New South Wales, Australia, si Kim ay tagasunod din ng espirituwal na konsepto ni Hawkins. Marahil ang konseptong ito ang nag-udyok sa kanyang itatag ang non-profit na organisasyong CEO SUITE Foundation. Layunin ng pundasyong ito na tulungan ang mahihirap at paunlarin ang kanilang potensyal.

Paano nagiging matagumpay na pinuno ng korporasyon si Kim sa isang bansang tulad ng Indonesia, na medyo banyaga sa kanya at kung saan minsan ay kulang ang human resources at hindi sa pangkalahatan mahusay sa Ingles ang mga manggagawa? Bukod pa riyan, hindi matatas si Kim sa wikang Indonesian nang simulan niya ang negosyong ito.

“Sa katunayan, ipinagmamalaki ko ang aking working team sa Indonesia!” mariin niyang sinabi. Hindi lamang ito pakitang-tao dahil lagi siyang nagpapadala ng working team mula sa Indonesia upang magsanay ng human resources sa labas ng Indonesia tuwing nagbubukas siya ng sangay sa ibang bansa.

“Kung hindi sila namumukod-tangi sa kanilang pagganap, hindi ko sila ipadadala upang magsanay ng mga tao sa labas ng Indonesia.”

Ang punto, sabi ni Kim, “Kailangan nating malaman ang paraan ng pamamahala at ‘pag-aalaga’ sa mga empleyado sa paraang Indonesian. Maraming tao, lalo na ang mga dayuhang kumpanya, ang hindi nakaaalala nito o hindi ito magawa,” sabi ni Kim.

Ayon kay Kim, malakas ang potensyal ng human resources ng Indonesia ngunit kailangan silang gabayan at ganyakin sa paraang angkop sa kanilang kultura.

Sinabi ni Kim na lagi niyang ipinaaalala sa kanyang mga empleyado na hindi lamang sila nagtatrabaho para kay Kim, para sa pera o para sa kumpanya. “Nagtatrabaho sila para sa kanilang sarili at sa kanilang pamilya. Ang mga gantimpala at pagtaas ng sahod ay mga side effect lamang ng pagsunod sa prinsipyong ito. Mga bonus ang mga iyon,” sabi ni Kim, na isinilang noong Disyembre 1962.

“Handa ko silang bayaran nang higit pa kaysa sa karaniwang taga-Singapore kung mas mahusay sila kaysa sa mga taga-Singapore sa kanilang mga nagagawa.”

Gayunman, nananatiling ordinaryong tao si Kim. Maaaring nakagawa siya ng mga natatanging tagumpay sa kanyang negosyo ngunit mayroon din siyang kahinaan bilang tao. Sinabi niyang nahihirapan siyang maging mabuting ina sa kanyang nag-iisang anak na lalaki, ang 10-taong-gulang na si Eugene.

“Hindi ko siya pinapayagang manood ng telebisyon o maglaro ng computer games mula Lunes hanggang Biyernes, pero sa halip ay gumugugol siya ng ilang oras sa harap ng computer,” sabi niya habang humahagikgik. “Marahil ito ang panahon ng henerasyon ng aking anak at hindi ko magagawa ang gusto ko sa pagbabawal sa kanya?” sabi niya, na nagpapakita ng pag-unawa sa libangan ng kanyang anak dahil nasa negosyong IT ang kanyang asawa.

Gayunman, umaasa siya na balang araw ay magkakaroon ng mahusay na pagsasanay sa pagiging magulang na babagay sa kanya. “Napakarami ng mahuhusay na pagsasanay sa negosyo at pamamahala, pero wala kahit isang pagsasanay kung paano maging mabuting ina.”

Gayunpaman, ipinagmamalaki niya ang kanyang pamilya at sinabi niyang mahal niya ang Indonesia bilang ikalawang tahanan. Sa katunayan, nakapag-ambag siya sa reputasyon ng bansang ito sa pamamagitan ng paglinang at pag-optimize sa potensyal ng kanyang mga empleyadong Indonesian.

Umaasa siya, gayunman, na bubuti ang seguridad sa Indonesia. Ito ang pag-asa ng maraming tao, lalo na ng mga nagnanais magsimula o magpaunlad ng negosyo sa Indonesia. Ngayon ay nakasalalay na sa kahandaan ng pamahalaan na maisakatuparan ito upang hindi hayaang umalis sa Indonesia ang matatalino at mahuhusay na taong tulad ni Kim dahil lamang sa hindi tiyak na seguridad.