Pejabat Mengikut Tempahan

Mengendalikan pusat perniagaan di seluruh Asia Timur memerlukan fleksibiliti yang sangat tinggi kerana pelanggan di negara berbeza nampaknya mahukan perkhidmatan yang sama sekali berbeza.

Dalam beberapa jam selepas sebuah bom kereta meletup di luar kedutaan Australia di Jakarta pada 9 September, Mee Kim mula menerima panggilan daripada eksekutif yang kelam-kabut. Walaupun letupan itu hanya menyebabkan sedikit kerosakan serius pada bangunan kedutaan yang diperkukuh, ia telah merobek tingkat-tingkat berdinding kaca di blok pejabat berhampiran, menyebabkan banyak daripadanya tidak boleh digunakan. Dalam masa semalaman, Mee Kim menyediakan bilik, talian telefon dan komputer untuk syarikat perlombongan Freeport McMorRan dan tiga syarikat minyak di pejabat pusat perniagaannya yang terletak beberapa blok dari situ. “Keesokan harinya mereka terus berpindah masuk,” katanya.

Kim, 42, ialah pengasas dan presiden CEO SUITE, sebuah rangkaian pusat perniagaan di seluruh rantau ini yang memenuhi keperluan syarikat dan individu. Pelanggan bergantung kepadanya untuk segala-galanya, daripada nombor pemajuan panggilan dan alamat di lokasi strategik hinggalah pejabat yang lengkap sepenuhnya, bilik lembaga pengarah dan kemudahan dapur. Sesetengah pelanggan tinggal beberapa jam, ada pula yang menetap bertahun-tahun lamanya, bergantung kepadanya untuk kepakaran tempatan, nasihat, keselamatan, komunikasi, kakitangan, perkhidmatan penghantaran dan teknologi.

Pengajaran yang dipelajarinya sejak menubuhkan pusat pertamanya pada 1997: Ahli perniagaan di setiap negara memerlukan sesuatu yang sedikit berbeza dan mengendalikan pusat perniagaan memerlukan fleksibiliti. “Sesetengah tempat menawarkan beberapa tambahan seperti perakaunan dan perkhidmatan menjemput di lapangan terbang, tetapi kami berbeza,” katanya.

Sebagai contoh, sementara perniagaan di Jakarta dipandu oleh situasi keselamatan sama seperti oleh ekonomi – tarikan utama dua pusatnya di Jakarta ialah kawalan keselamatan yang ketat di bangunan itu – pejabat di Shanghai terasa seperti inkubator perniagaan bagi syarikat yang baru bermula, katanya. Singapura pula memenuhi keperluan pelanggan jangka panjang yang tidak berminat untuk berkembang melebihi pejabat perwakilan, dan bersaing dari segi harga dalam pasaran yang sangat mementingkan kos. Kuala Lumpur, katanya, berada di tengah-tengah antara kedua-duanya, menempatkan pelanggan sehingga mereka menubuhkan premis tetap sambil mengekalkan kos yang rendah dalam pasaran yang kompetitif. “Semuanya berbeza,” katanya, “dan memerlukan sesuatu yang berbeza daripada kami.”

Perjalanannya juga bukan mudah. Selepas belajar perniagaan di Australia (dan masih mengekalkan sedikit loghat Australia), Kim bekerja selama 7 tahun dengan syarikat Australia untuk menubuhkan pusat perniagaan di rantau ini. Kemudian, ketika berpangkalan di Indonesia pada 1997, beliau memutuskan untuk menubuhkan pusatnya sendiri. “Jakarta ialah bandar yang paling kos efektif dan tempat yang baik untuk belajar,” katanya. Lebih tepat lagi, ia merupakan kursus kilat: kurang sebulan selepas beliau membuka pusat pertamanya di bangunan bursa saham di daerah pusat perniagaan, krisis kewangan melanda. Beliau mengubah taktik daripada menyasarkan syarikat multinasional yang ingin membuka pejabat di Indonesia, yang sudah tiada langsung, kepada menyasarkan syarikat yang sama ada bergerak ke arah bertentangan atau sedang mengecilkan operasi.

Jakarta mungkin tidak sedang pesat membangun, tetapi beliau mendapati perniagaan berjalan baik. Setelah berkembang ke dua bangunan, pejabat-pejabatnya kini saling berhadapan merentasi persimpangan terbesar di bandar itu. Pengembangannya disambut dengan cemuhan oleh mereka yang melihat Indonesia sebagai negara yang ekonominya sedang jatuh bebas. “Semua orang fikir saya gila,” katanya. Namun baginya, masalahnya bukan mendapatkan perniagaan, tetapi menampung cukup banyak perniagaan untuk menjana keuntungan.

Malah, pejabat utamanya di Wisma GKBI sentiasa sibuk dengan penghantar surat, kakitangan dan pelanggan yang berlegar-legar dan menunggu di ruang penyambut tetamu yang lapang dan moden. Bilik pejabat disediakan lengkap dengan peralatan dan perabot, tetapi pelanggan boleh membawa barang mereka sendiri jika mahu. Di Jakarta sahaja beliau mempunyai 250 pelanggan, daripada wartawan hinggalah syarikat seperti British Telecom dan Dell, yang membayar antara $60 sebulan untuk alamat perniagaan atau “pejabat maya”2 hingga ribuan dolar untuk ruang pejabat. Perkhidmatan profesional lain termasuk pemajuan mesej melalui khidmat pesanan ringkas. Perkhidmatan itu amat popular, katanya, “kerana tiada siapa perlu tahu anda sedang berada di padang golf.”